Tweede herziene en vermeerderde druk; incl. Qr-code voor ontsluiting van het Het Fenomenologisch Archief Zuider-AmstelHusserl’s motto Zu den Sachen selbst vraagt om een evenwichtige denkgeest. De fenomenologische methode heeft vele sporen achtergelaten: in de filosofie van de geest, de relatie denken-taal-communicatie, pedagogiek en in de esthetica.1 Deze herkenning betekent dat leiderschap reflectie en distantie vereist, dat wijsheid voorbij kennis ligt, dat ruimte geven, echt luisteren en samenhangen ontdekken een bruikbare competentie is op fenomenologische basis. Verena Mayer schetst in deel 1 een diepgaand overzicht van Husserl’s denkbeelden. De bijlagen in deel 2 (toegevoegd aan de Nederlandse uitgave) schetsen een gevarieerd beeld van het praktische nut van de methode in verschillende situaties in allerlei vormen binnen de verschillende stromingen van het fenomenologische domein. Begeleidende artikelen en uitleg van onalledaagse begrippen verhelderen de methode. Duidelijk wordt dat veel van ons handelen eigenlijk al fenomenologisch te noemen is, ondanks een zekere afschrikwekkende werking van dat woord. Kernbegrip is aandachtig luisteren en aanschouwen zonder ballast. Het vooruitschuiven van een oordeel is het ‘filtrum’ van de fenomenologie: de oordeelsbehoefte verzwakt in de harmonie van de aangevoelde weerglans die op strenge wijze terugverwijst naar waar het werkelijk om draait. Ook als er uiteindelijk een beslissing wordt genomen. Geen hamerstuk louter aan de hand van abstracties. Administratieve ‘sorteermachines’ nemen ‘beslissingen’ en het streven om menselijke capaciteit beter te benutten, sneeuwde onder in een markt waar mensen en machines inwisselbaar zijn. Er is altijd meer over te zeggen en oplossen is samenwerken. Fenomenologische invalshoeken, al of niet onder dat predicaat, denken mee aan de aanpassingen die evident zijn om in een snel veranderende wereld te kunnen leven, desnoods te overleven. Zet je schrap. Het Fenomenologenlied klinkt pas op bladzijde 182. 2e herziene en uitgebreide druk 2026

Gerevaloriseerde hertal. v. ’t Huisje aan de sloot, In de schaduw, Avontuurtjes, Vier jaargetijden, Heleen, Bladen uit Helene's Dagboek, Eva, De verlatene Vaderlandsliefde, mensenliefde & pedagogiek.In deze Verzamelde Werken wordt Carry van Bruggen opnieuw zichtbaar als wat zij altijd is geweest: een van de meest eigenzinnige, scherpzinnige en ontregelende stemmen uit de Nederlandse literatuur. Haar oeuvre — van vroege schetsen tot filosofische beschouwingen, van intieme romans tot polemische essays — ontvouwt zich hier in zijn volle reikwijdte: helder, onverschrokken, en steeds zoekend naar waarheid achter de conventies. Deze uitgave brengt voor het eerst al haar werk samen in een zorgvuldig bezorgde, tekstkritische editie, aangevuld met reacties van tijdgenoten, recensies, brieven en recente beschouwingen uit kranten en tijdschriften. Zo ontstaat niet alleen een literair portret, maar ook een levend gesprek met de tijd waarin zij schreef — en met de onze. Carry van Bruggen schreef tegen de stroom in, maar nooit tegen de mens. Haar aandacht voor het kwetsbare, het onuitgesprokene en het intellectueel eerlijke maakt haar werk vandaag urgenter dan ooit. Deze uitgave nodigt uit tot herontdekking: van een auteur die zich niet liet vangen, niet liet kisten door systemen en net als haar broer voor de duvel niet bang was. Van Bruggen uitdagen om zelf te denken, te voelen en dóór te vragen. Deze 2000 pagina's zijn een monument voor een schrijverschap dat weigert te verstillen. Deze omnibus bevat o.a.: 'Het huisje aan de sloot', 'Eva', Heleen + Helene's Dagboek, De klas van 12, Avontuurtjes, Vier jaargetijden, De verlatene, Een kokette vrouw, Uit het leven van een denkende vrouw, Seideravond, Van een kind, Om de kinderen en het essay 'Vaderlandsliefde, mensenliefde en pedagogiek'. En… niet duur, wel redactioneel en typografisch tot in de puntjes verzorgd.

Wanneer wij het stadium van volkomen zelfstandig denken en handelen hebben bereikt, is dat niet per definitie in strijd met ‘Gods scheppingsplan’Wanneer wij het stadium van volkomen zelfstandig denken en handelen hebben bereikt, is dat niet per definitie in strijd met ‘Gods scheppingsplan’

Typografie, van het Griekse τύπος (tupos: slag, vorm, afdruk) en γράφειν (grafein: schrijven), is de kunst van het vormgeven, zetten en drukken van tekst, zowel voor functionele als esthetische doeleinden. Daarbij speelt de opmaak van tekstblokken, de bladspiegel alsook de keuze van lettertypen, vette en cursieve varianten, witruimte en interpunctie een belangrijke rol. Oorspronkelijk was het belangrijkste medium voor de typografie het boek. Bij formulieren, webpagina's, interactieve cd-roms, reclame-uitingen of waarschuwingsborden is typografie echter ook niet meer weg te denken. Typografie dient rekening te houden met het medium en doel van de geschreven teksten. Deze stellen verschillende eisen voor leesbaarheid en opvallendheid. Toepassing Typografie houdt zich bezig met tekstuele vormgeving, en wordt in de meeste gevallen toegepast om het doel en de inhoud van een tekst te ondersteunen. Een tekst moet bijvoorbeeld leesbaar zijn. Daarom worden teksten in boeken en kranten vaak uit een lettertype met schreef gezet, maar op het beeldscherm juist vaak met een schreefloos lettertype zoals Arial of Tahoma opgemaakt. Voor een reclame- of waarschuwingsbord is het van belang dat woorden opvallen door ze met felle kleuren te accentueren. In een lange tekst wordt gebruikgemaakt van vetgedrukte woorden om de aandacht te trekken en om hiërarchie aan te geven voor het lezen en wordt cursivering gebruikt om de lezer te attenderen tijdens het lezen. Ook met andere zaken die de leesbaarheid van een tekst beïnvloeden houdt typografie zich bezig, bijvoorbeeld de beoogde lezer en de indeling van een pagina.

Ina schetst de tweespalt tussen wat van haar wordt verwacht en wat haar hart wil. En dat is: dienstbaar zijn zonder zichzelf te verloochenen of te vernederen. ISBN E-boek 9789079133338‘Een sensueel-sententieuze filosofie’ Carry van Bruggen transpureerde haar persoonlijke huwelijkservaringen in de fictionele blender. Maar om met Frederik van Eeden te spreken: ‘Het is toch allemaal echt zo gebeurd.’ In 'Een coquette vrouw' borduurt zij voort op de roman 'Heleen, een vroege winter' en haar sensus sentiosum van: De liefde die dienstbaar is zonder vernederend te zijn. Liefde, zegt ze hier, ligt in de stroming van het onsterfelijke, het eeuwige. Daarin bovenal zoeken we iets van dat Eeuwigheidsheimwee tot vervulling te brengen, als tegenwicht van het vluchtige, wisselende van de dingen van ons tijdelijk bestaan. Het laatste woord van Carry is dan te zijn als: De zelfaanvaarding die alles doorziet en toch met alles vrede heeft. De bereidheid zelfs deze waarheid als betrekkelijk te beschouwen, de bereidheid op pad te blijven gaan. Bijlagen: Ontstaansgeschiedenis, reacties, commentaren en de actualiteit van toen en nu. ISBN E-boek 9789079133338Het ParoolRecensie door Dieuwertje ­MertensVaak is het boek ten onrechte weggezet als wraakroman. Een coquette vrouw is meer een zedenschets en een ontwikkelingsroman. De jonge Ina weet heel goed de tweespalt te schetsen tussen wat van haar wordt verwacht en wat het hart wil, maar ook van datgeen er in de weg staat – en dat in een tijd dat de machtsverhoudingen tussen man en vrouw ten gunste van de man waren bepaald. Haar roman draait om de vraag: hoofd of hart? Dit boek kan fungeren als sleutelroman voor het werk van Van Bruggen.

Verhalen en essays van Carry van Bruggen over burgerzin, menselijkheid, jodenvrees & kinderen ten tijde van haar leven 1881-1932Carry Van Bruggen en haar broer Jacob Israël de Haan hadden beiden een overschuimend talent om onrechtvaardigheden te registreren én de gave om die zowel met een bewonderingswaardige welbespraaktheid als met 'gouden pennetje' aan de kaak te stellen. Carry begon als schrijver van verhalen en romans. Daarnaast bouwde zij een reputatie op als spreker en columnist bij o.a. het Algemeen Handelsblad. In 1924 was Van Bruggen de allereerste die voor de radio een toespraak hield. Daarna bleef zij een geliefde gastspreker. In haar essays wees zij onbarmhartig op gevaren als nationalisme, populisme en groepsbeïnvloeding. Jacob was tot zijn dood correspondent voor het Handelsblad in Palestina. Hoe langer hij daar verbleef hoe kritischer zijn toon werd tegenover het koloniale gedrag van sommige zionistische groeperingen. Hun nalatenschap en messcherpe observaties hebben inmiddels de kracht van waarschuwende profetieën aangenomen door de opleving van misleidende retoriek die de impact van negatieve groepsdynamica op een onzekere samenleving gebruikt om knollen voor citroenen te verkopen. Het antidotarium van Carolien en Jacob de Haan verstrekt tegengif om kwalijke processen te diagnosticeren en hun gevolgen te bestrijden.